تجربه هاي شخصي من

قانون‌مندی همیشه هم خوب نیست

حکومتها قانون وضع می‌کنند و سپس تلاش می‌کنند که، با انواع و اقسام ساز و کارهایی که در اختیار دارند، آن قوانین را اجرایی کنند. دسته‌ای از قوانین عاقلانه و منطقی می‌باشند و مورد پذیرش اغلب آدمیان قرار می‌گیرند، و دسته‌ای دیگر قوانینی زورگویانه هستند که با عقل و منطق اکثر شهروندان یک جامعه همخوانی ندارند. قوانین نادرست و غیر عاقلانه را نباید اجرا کرد و شهروندان نیز، تا آنجا که در توانشان هست، نباید تن به اجرای چنین قوانینی بدهند. این نوع از قانونگریزی در بسیاری از کشورها و حتی آنهایی که دموکراتیک هستند و غالب قوانینشان مورد پسند مردم می‌باشند نیز اتفاق می‌افتد. به نظر من، هر آدمی قبل از اجرای هر قانونی، می بایست آن را با عقل و منطق و اخلاق و شعور خویش بسنجد و اگر آن را نادرست می یابد، نه تنها آن را اجرا نکند بلکه در تغییر و اصلاح آن نیز تلاش کند. پذیرش یک قانون غلط شاید تنها وقتی مورد قبول باشد که سر باز زدن از آن موجب مشکلات بسیار شود.

منبع عکس: Missouri Criminal Defense Lawyer

سوالاتی مهم

قصد دارم در صفحه سوالاتی مهم، سوالات مهمی را که در زندگی‌ام به آنها برخورد کرده‌ام و همیشه ذهنم را مشغول کرده‌اند بنویسم تا شاید نظرات خوانندگان بلاگ بتوانند در یافتن پاسخی برای آنها یاری‌ام کنند. همچنین خوانندگان می‌توانند سوالات جدیدی را برای اضافه شدن به این لیست مطرح نمایند. تلاش می‌کنم برای هر سوال، پاسخی که تا به حال ذهنم به آن راه یافته است را بنویسم.

منبع عکس: Examiner.com

موانع ورود به دنیای نو

چند نکته مهم در برداشتهای من از مصاحبه روزنامه اعتماد با دکتر همایون کاتوزیان:

- استبداد یعنی بی قانونی (یعنی تمام امور بر اساس اراده فرد مستبد انجام می گیرند).

- فردی که قانون را رعایت نمی کند یک مستبد کوچک است.

- کشور ما کشور شعر و عرفان است، اما  امور اجتماعی و اقتصادی را نمی توان با خواندن یک بیت شعر یا ارائه یک نظر عارفانه یا اسرارآمیز شناخت و حل کرد.

- وقتی مطالب تخصصی، عوامانه بیان شوند دچار ابهام می شوند.

- جامعه ایران یک جامعه کوتاه مدت و کلنگی است یعنی تغییرات بسیار سریع انجام می گیرند (قبل از آنکه سازندگی واقعی رخ داده باشد انجام می گیرند).

- سعدی دارای اندیشه التقاطی است یعنی در هیچ چارچوب بسته یی نمی گنجد و از هیچ زاویه منحصر به فردی به جهان نمی نگرد. صاحب مکتب و طریقت و ایدئولوژی نیست و به هیچ ایدئولوژی، مکتب و طریقتی نیز بستگی ندارد. شاید بهترین نام برای روش و بینش وی رئالیسم فلسفی باشد چیزی شبیه برخورد سقراط با زندگی. به عبارت دیگر سعدی کمال گرا نبود و وعده هیچ بهشتی را در این دنیا نمی داد. در نتیجه در همه امور اهل اعتدال بود، نسبت به جهان دیدی مثبت داشت و به همنوعان خود خیلی سخت نمی گرفت. او مروج کوشش برای پیشرفت بود نه منادی امید به کمال. عقیده داشت همین زندگی با همه کمبودهایش ارزش زیستن دارد اگرچه اصرار داشت باید تا اندازه ممکن پاک بود و پاک زیست و برای دیگران حق حیات قائل شد و فقط در این ابعاد گسترده است که می توان او را با اومانیست های مسیحی دوره رنسانس یعنی حکمایی مانند اراسم (اراسموس) قیاس کرد.

منبع عکس: Wikipedia

معذرت خواهی از Alan Turing

Alan Turing، از نوابغ علوم کامپیوتر که یک همجنسگرا بود، به خاطر داشتن رابطه جنسی با یک مرد در سال ۱۹۵۲، به زندان افتاد. او پیشنهاد آزادی مشروط از زندان در قبال استفاده از دارویی برای کنترل حس جنسی‌اش را پذیرفت. اما به علت ترسی که در آن روزها از جاسوسی‌های شوروی سابق وجود داشت، مجوز فعالیت وی در ستاد مخابراتی دولت که زیر مجموعه‌ای از آژانش امنیتی انگلیس بود، حذف شد. دو سال بعد، جنازه وی که در اثر خوردن سیانور در خانه‌اش افتاده بود، پیدا شد. چند روز پیش، John Graham Cumming از برنامه‌نویسان معروف، پیشنهاد برپا کردن برنامه‌ای را برای معذرت خواهی از Turing داده است. وی معتقد است که Turing به خاطر فعالیتهایش در آژانس امنیتی انگلیس در دوران جنگ جهانی دوم، یکی از قهرمانان ملی است که به خاطر قانون غلط و عقب افتاده آن روز انگلیس درباره همجنسگراها، در حق او جفا شده است. افراد مختلف، نظرات متفاوتی درباره برگزاری این برنامه داده‌اند. برخی معتقدند که با وجود بزرگداشتهای فراوانی که تا به حال برای Turing برگزار شده است، اما جای یک معذرت خواهی جدی از وی خالی است. در مقابل، برخی می گویند که نه تنها برگزاری چنین برنامه‌ای هیچگونه سودی برای هیچ فرد یا سازمانی ندارد، بلکه اگر می خواهیم جوانمردانه قضاوت کنیم، باید از تمام همجنسگراهایی که در آن روزها در کشور انگلیس به خاطر قوانین غیر منطقی‌اش مجازات شدند، معذرت خواهی کنیم. اما در وبسایت Manchester Evening News کسی را ندیدم که همچنان مانند سالهای دور، به همجنسگرایی به عنوان یک بیماری و یا یک جرم نگاه کند و Turing را شایسته مجازاتی که شده است بداند.

ایران کجاست؟

تا وقتی در ایران زندگی می‌کنیم، گمان می‌کنیم تمام مردم دنیا، نه تنها ما را می‌شناسند بلکه با تمام وجود خود اعتراف می‌کنند که ایرانی جماعت، از هوش، استعداد و تواناییهای فراوانی برخوردار است. بعد از آن هم، این خوش‌بینی غیر واقعی را با ذکر تاریخ و تمدن درخشان ایرانی و با آوردن نام چند دانشمند بزرگ و چیزهایی دیگر از این قبیل، بدیهی جلوه می‌دهیم. غافل از اینکه، بسیاری از مردمان مغرب زمین (چه برسد به مشرق زمین)، نه تنها گمان می‌کنند که ایرانیها نیز به زبان عربی حرف می‌زنند و نه تنها در بسیاری مواقع، تصور می‌کنند که ایران، همان عراق است بلکه بسیاری از آنها حتی نامی از کشور ایران هم نشنیده‌اند. ما چه قدر خوش خیالیم که فکر می‌کنیم، تمام دنیای غرب، دست به دست هم داده‌اند تا نکند ایرانیها از هوش سرشار خود استفاده کنند و دنیا را به تصرف خود درآورند. اینها اگر خیلی به ما، اهمیت دهند، در قسمتی از اخبار تلوزیونهایشان، صحنه‌هایی از هوا کردن ماهواره توسط ایرانیها را نشان می‌دهند. البته خوب، حق هم دارند. در دنیای به این بزرگی با این همه تنوع فرهنگی و با انواع و اقسام خبرهای گوناگون، دیگر جایی برای یک ملتِ جهان سومیِ دور از دنیای متمدن نمی‌ماند. اما دیگر نمی‌توان این حق را به ایرانیهایی داد که در کشورهای خارجی زندگی می‌کنند، به زبان فارسی سخن می‌گویند ولی موقعیت جغرافیایی ایران را در کره زمین نمی‌دانند. حال شما قضاوت کنید، چگونه می‌توان پذیرفت که نژاد ایرانی، نژادی هوشمند و استثنایی است:

کنگو، کشوری که آرامش نمی‌بیند

بیش از ده سال جنگی خشن که بیش از پنج میلیون کشته بر جای گذاشته، هر ملتی را از پای در می‌آورد.

نسل‌کشی، غارت، تجاوز و خشونت

[اسلايد]

منبع عکسها: Boston.com

ایرانیهای ضدقانون

یادم می‌آید که یک روز یک خبرنگار آمریکایی به ایران رفته بود و چیزی که برای او در این سفر از همه چیز دیگر عجیبتر بود، رفتارهای غیر قانونی ایرانیها بود. او بعد از سفر گفته بود که شاید ایران از نظر تعداد کارهای غیرقانونی که مردم یک کشور انجام می‌دهند در دنیا اول باشد. چند وقت پیش، دقایقی به این مسأله فکر کردم و توانستم یازده عمل غیرقانونی را پیدا کنم که تقریباً تمام مردم ایران به آنها عمل می‌کنند، بی‌ آنکه نگران مجرم شدن و مجازات آن باشند. گمان نمی‌کنم در کشورهایی مثل دانمارک، بتوان حتی یک مورد مانند این موارد را پیدا کرد. نمی‌دانم دلیلش، نقص قوانین و مقررات است و یا ایرانیها از لحاظ فرهنگی با قانونمداری مشکل دارند. آیا اگر یک حکومت دموکراتیک بر سر کار بیاید تا هم قوانینی که تصویب می‌کند مطابق میل مردم باشند و هم شیوه اجرای آنها، آنوقت این قانونگریزیها از بین خواهند رفت؟ آیا اصلاً ما قوانین مشخصی دربارۀ این اعمال غیرقانونی داریم و یا اینکه غیرقانونی شدن این افعال حاصل برخی شایعات و اظهارنظرهای شخصی بوده است؟ آیا اگر قوانینی تصویب شوند که به طور دقیق تمام افعال مجرمانه را مشخص کنند و میزان و نوع مجازات هر یک را نیز معلوم کنند، وضع ما بهتر خواهد شد؟ چند روز پیش، مجلس تصمیم گرفته بود که قانون مجازات را مورد بررسی دوباره قرار دهد، اما گویا قرار بر این شده است که به صورت غیرعلنی بررسی شود. عباس عبدی، مقاله‌ای در این زمینه نوشته است که جالب است.

یازده عمل غیرقانونی:

۱- مشاهده برنامه‌های ماهواره
۲- ورق‌بازی
۳- گوش دادن به آهنگهای قدیمی قبل از انقلاب یا لوس‌آنجلسی
۴- بزن و برقص در میهمانیها و جشنها
۵- خوردن مشروبات الکلی
۶- کپی کردن سی‌دی‌های ایرانی و خارجی
۷- رعایت نکردن حجاب اسلامی
۸- مشاهده وبسایتهای فیلتر شده از طریق فیلترشکنها
۹- خرید و فروش بنزین
۱۰- فتوکپی کردن کتابهای درسی دانشگاهی
۱۱- سرعت غیرمجاز در بزرگراهها و جاده‌ها

منبع عکس: Flickr

دانمارکیها، خوشحالترین مردم دنیا

نتایج تحقیقی که دو سال پیش، یک روانشناس اجتماعی-تحلیلی از دانشگاه لستر ارائه کرد، نشان می‌دهد دانمارکیها، خوشحالترین مردم دنیا هستند و کشورهای سوئد، کانادا، آمریکا، انگلیس، ژاپن و ایران به ترتیب در رتبه‌های ۷، ۱۰، ۲۳، ۴۱، ۹۰ و ۹۶ قرار دارند*. این اولین‌بار بوده است که نقشه‌ای از میزان خوشحالی مردم ۱۷۸ کشور دنیا ترسیم شده است و رتبه‌ای که برای برخی کشورها مانند چین و ژاپن بدست آمده است، تعجب‌برانگیز بوده است. گویا روش تحقیق، بر اساس پرسیدن سوالاتی از قبیل اینکه “چه قدر از زندگی خویش راضی هستید؟” بوده است و بر اساس پاسخهایی که ۸۰،۰۰۰ نفر از سراسر دنیا داده‌اند، عددی که نشان‌دهنده سطح خوشحالی آنهاست بدست آمده است. تحقیقات بسیاری بر روی یافتن فرمولهایی درست برای محاسبه میزان خوشحالی آدمها انجام گرفته است و همچنان هم در حال پیگیری هستند . یکی از نتایجی که در این تحقیق منتشر شده است، عواملی هستند که باعث بالا رفتن یا پائین آمدن سطح خوشحالی می‌شوند. سه عاملی که به ترتیب از مهمترین عوامل قلمداد شده‌اند، عبارتند از سلامتی، پول و آموزش؛ چیزهایی که در کشورهای اسکاندیناوی، بیش از دیگر کشورها مورد توجه قرار گرفته‌اند. داشتن خدمات درمانی و اجتماعی رایگان، جمع‌آوری مالیات سنگین و توزیع عادلانه آن بین مردم و البته آموزش کاملاً رایگان. حتی رفتگرها و کارگران ساده نیز از زندگی خویش رضایت زیادی دارند و اوقات روزانه خویش را به خوبی و خوشی می‌گذرانند.