تجربه هاي شخصي من

قانون‌مندی همیشه هم خوب نیست

حکومتها قانون وضع می‌کنند و سپس تلاش می‌کنند که، با انواع و اقسام ساز و کارهایی که در اختیار دارند، آن قوانین را اجرایی کنند. دسته‌ای از قوانین عاقلانه و منطقی می‌باشند و مورد پذیرش اغلب آدمیان قرار می‌گیرند، و دسته‌ای دیگر قوانینی زورگویانه هستند که با عقل و منطق اکثر شهروندان یک جامعه همخوانی ندارند. قوانین نادرست و غیر عاقلانه را نباید اجرا کرد و شهروندان نیز، تا آنجا که در توانشان هست، نباید تن به اجرای چنین قوانینی بدهند. این نوع از قانونگریزی در بسیاری از کشورها و حتی آنهایی که دموکراتیک هستند و غالب قوانینشان مورد پسند مردم می‌باشند نیز اتفاق می‌افتد. به نظر من، هر آدمی قبل از اجرای هر قانونی، می بایست آن را با عقل و منطق و اخلاق و شعور خویش بسنجد و اگر آن را نادرست می یابد، نه تنها آن را اجرا نکند بلکه در تغییر و اصلاح آن نیز تلاش کند. پذیرش یک قانون غلط شاید تنها وقتی مورد قبول باشد که سر باز زدن از آن موجب مشکلات بسیار شود.

منبع عکس: Missouri Criminal Defense Lawyer

سوالاتی مهم

قصد دارم در صفحه سوالاتی مهم، سوالات مهمی را که در زندگی‌ام به آنها برخورد کرده‌ام و همیشه ذهنم را مشغول کرده‌اند بنویسم تا شاید نظرات خوانندگان بلاگ بتوانند در یافتن پاسخی برای آنها یاری‌ام کنند. همچنین خوانندگان می‌توانند سوالات جدیدی را برای اضافه شدن به این لیست مطرح نمایند. تلاش می‌کنم برای هر سوال، پاسخی که تا به حال ذهنم به آن راه یافته است را بنویسم.

منبع عکس: Examiner.com

موانع ورود به دنیای نو

چند نکته مهم در برداشتهای من از مصاحبه روزنامه اعتماد با دکتر همایون کاتوزیان:

- استبداد یعنی بی قانونی (یعنی تمام امور بر اساس اراده فرد مستبد انجام می گیرند).

- فردی که قانون را رعایت نمی کند یک مستبد کوچک است.

- کشور ما کشور شعر و عرفان است، اما  امور اجتماعی و اقتصادی را نمی توان با خواندن یک بیت شعر یا ارائه یک نظر عارفانه یا اسرارآمیز شناخت و حل کرد.

- وقتی مطالب تخصصی، عوامانه بیان شوند دچار ابهام می شوند.

- جامعه ایران یک جامعه کوتاه مدت و کلنگی است یعنی تغییرات بسیار سریع انجام می گیرند (قبل از آنکه سازندگی واقعی رخ داده باشد انجام می گیرند).

- سعدی دارای اندیشه التقاطی است یعنی در هیچ چارچوب بسته یی نمی گنجد و از هیچ زاویه منحصر به فردی به جهان نمی نگرد. صاحب مکتب و طریقت و ایدئولوژی نیست و به هیچ ایدئولوژی، مکتب و طریقتی نیز بستگی ندارد. شاید بهترین نام برای روش و بینش وی رئالیسم فلسفی باشد چیزی شبیه برخورد سقراط با زندگی. به عبارت دیگر سعدی کمال گرا نبود و وعده هیچ بهشتی را در این دنیا نمی داد. در نتیجه در همه امور اهل اعتدال بود، نسبت به جهان دیدی مثبت داشت و به همنوعان خود خیلی سخت نمی گرفت. او مروج کوشش برای پیشرفت بود نه منادی امید به کمال. عقیده داشت همین زندگی با همه کمبودهایش ارزش زیستن دارد اگرچه اصرار داشت باید تا اندازه ممکن پاک بود و پاک زیست و برای دیگران حق حیات قائل شد و فقط در این ابعاد گسترده است که می توان او را با اومانیست های مسیحی دوره رنسانس یعنی حکمایی مانند اراسم (اراسموس) قیاس کرد.

منبع عکس: Wikipedia

گوانتانامو

اوباما گفته است که در هفته اول ریاست جمهوریش که می‌شود ۳ روز دیگر، زندان گوانتانامو را تعطیل خواهد کرد. این زندان که در سال ۲۰۰۲ توسط دولت بوش ساخته شد، در منطقه‌ای در جنوب شرقی کوبا که تحت کنترل آمریکا می‌باشد قرار دارد و برای زندانیان جنگ بر علیه طالبان و نگهداری مسلمانان خطرناک ساخته شد. تعداد زندانیانی که تا به حال در آن بوده‌اند، زمانی به ۷۵۰ نفر هم رسیده بود، اما هم اکنون ۲۵۰ زندانی در آن قرار دارند که البته برخی از آنها نه افغانی که اروپائیانی هستند که برای کمک به طالبان به افغانستان رفته بودند. هنوز اوباما اعلام نکرده است که پس از بستن گوانتانامو، زندانیان فعلی را به کجا خواهد فرستاد، چرا که هنوز هم احتمال می‌رود برخی از آنها به محض آزادی، به گروههای تروریستی بپیوندند.

منبع: BBC

یک سلول در کمپ Beta

یکی از زندانیان در کمپ Beta

سکوت در وقت نماز

جهت قبله و فاصله تا مکه

کنگو، کشوری که آرامش نمی‌بیند

بیش از ده سال جنگی خشن که بیش از پنج میلیون کشته بر جای گذاشته، هر ملتی را از پای در می‌آورد.

نسل‌کشی، غارت، تجاوز و خشونت

[اسلايد]

منبع عکسها: Boston.com

ایرانیهای ضدقانون

یادم می‌آید که یک روز یک خبرنگار آمریکایی به ایران رفته بود و چیزی که برای او در این سفر از همه چیز دیگر عجیبتر بود، رفتارهای غیر قانونی ایرانیها بود. او بعد از سفر گفته بود که شاید ایران از نظر تعداد کارهای غیرقانونی که مردم یک کشور انجام می‌دهند در دنیا اول باشد. چند وقت پیش، دقایقی به این مسأله فکر کردم و توانستم یازده عمل غیرقانونی را پیدا کنم که تقریباً تمام مردم ایران به آنها عمل می‌کنند، بی‌ آنکه نگران مجرم شدن و مجازات آن باشند. گمان نمی‌کنم در کشورهایی مثل دانمارک، بتوان حتی یک مورد مانند این موارد را پیدا کرد. نمی‌دانم دلیلش، نقص قوانین و مقررات است و یا ایرانیها از لحاظ فرهنگی با قانونمداری مشکل دارند. آیا اگر یک حکومت دموکراتیک بر سر کار بیاید تا هم قوانینی که تصویب می‌کند مطابق میل مردم باشند و هم شیوه اجرای آنها، آنوقت این قانونگریزیها از بین خواهند رفت؟ آیا اصلاً ما قوانین مشخصی دربارۀ این اعمال غیرقانونی داریم و یا اینکه غیرقانونی شدن این افعال حاصل برخی شایعات و اظهارنظرهای شخصی بوده است؟ آیا اگر قوانینی تصویب شوند که به طور دقیق تمام افعال مجرمانه را مشخص کنند و میزان و نوع مجازات هر یک را نیز معلوم کنند، وضع ما بهتر خواهد شد؟ چند روز پیش، مجلس تصمیم گرفته بود که قانون مجازات را مورد بررسی دوباره قرار دهد، اما گویا قرار بر این شده است که به صورت غیرعلنی بررسی شود. عباس عبدی، مقاله‌ای در این زمینه نوشته است که جالب است.

یازده عمل غیرقانونی:

۱- مشاهده برنامه‌های ماهواره
۲- ورق‌بازی
۳- گوش دادن به آهنگهای قدیمی قبل از انقلاب یا لوس‌آنجلسی
۴- بزن و برقص در میهمانیها و جشنها
۵- خوردن مشروبات الکلی
۶- کپی کردن سی‌دی‌های ایرانی و خارجی
۷- رعایت نکردن حجاب اسلامی
۸- مشاهده وبسایتهای فیلتر شده از طریق فیلترشکنها
۹- خرید و فروش بنزین
۱۰- فتوکپی کردن کتابهای درسی دانشگاهی
۱۱- سرعت غیرمجاز در بزرگراهها و جاده‌ها

منبع عکس: Flickr

انتخابات آمریکا

چند روز پیش ایمیلی دریافت کردم که در واقع یک دعوت‌نامه بود از طرف گروهی با نام International Community. آنها تصمیم گرفته بودند در ادامه برنامه‌هایی که داشته‌اند و دور هم جمع می‌شده‌اند، در لحظات آخر اعلام نتایج انتخابات آمریکا، دور هم جمع شوند و پیروزی اوباما را جشن بگیرند. پنجاه و ششمین انتخابات ریاست جمهوری آمریکا را دموکراتها برای بار بیست و یکم پیروز شدند و یک پیروزی دیگر لازم دارند تا به جمهوری‌خواهان برسند. ساعت شش صبح به مرکز شهر رفتم و به آن جمع حدوداً بیست نفره‌ای پیوستم که همانطور که صبحانه‌شان را می‌خوردند، به CNN هم زل زده بودند و از پیروزی اوباما خوشحال بودند. چهار، پنج نفر دانمارکی که یک دفتر برای کارهای طراحی صنعتی دارند، تصمیم گرفته‌اند تا هر چند وقت یکبار، خارجیهایی را که برای کار به اورهوس آمده‌اند دور هم جمع کنند و با هم صحبتی کنند و خوش باشند و هدفشان هم از این کار، بین‌المللی‌تر کردن شهر اورهوس می‌باشد. از رفتارشان واضح بود که هدف نه تماشای نتیجه انتخابات آمریکا که دور هم جمع شدن و شناخت یکدیگر است. نام، آدرس ایمیل و مشخصات همه را گرفتند تا در برنامه‌های بعدی، افراد بیشتر و بهتری را به دور هم جمع کنند. در آنجا چند دانشجوی رشته روزنامه‌نگاری را دیدم که از کشورهایی مثل آمریکا و نیوزلند، برای یک دوره شش ماهه به اینجا آمده بودند.

اگر از این سخن که اغلب دولتهای اروپایی و البته ملتهای اروپایی، دلباخته آمریکا هستند بگذریم، اینجور که می‌گویند، اکثر اروپائیها معتقدند که همیشه دموکراتهای آمریکا روابط بهتری را با اروپائیها داشته‌اند تا جمهوری‌خواهان. بنابراین خیلی طبیعی است که همه‌شان خواهان بر سر کار آمدن اوباما باشند. جدا از اروپائیها که از این نتیجه خیلی خوشحال شده‌اند، دولت کنیا هم یک روز را تعطیل رسمی اعلام کرد تا نشان دهد که اوباما را هنوز هم یک کنیایی می‌داند. اما گویا این بار واقعاً هم جهشی در انتخاباتهای آمریکا رخ داده است. این جهش نه تنها در مخارج ششصد میلیون دلاری حزب دموکرات بوده است که در رساندن درصد شرکت‌کنندگان در انتخابات به شصت درصد از تعداد واجدین شرایط رأی دادن نیز بوده است*. در حالی که در دو دوره قبل این رقم کمتر از پنجاه و پنج درصد بوده است. من واقعاً نمی‌دانم، علت این افزایش علاقه مردم به رأی دادن و البته علت محبوبیت بیشتر اوباما، سیاه پوست بودن او، جذبه او در صحبت کردن و یا خرابکاریهای این هشت ساله بوش بوده است. همچنان که پیش‌بینی می‌شد در ایالتهای متمدن‌تر آمریکا که بیشتر مخالفان بوش هم در آنجاها هستند، مانند نیویورک و کالیفرنیا، اوباما رأی بیشتری آورد. یادم می‌آید که کسی می‌گفت، اگر ایالتهای غربی و شرقی آمریکا نبودند، ایالتهای مرکزی آمریکا، آنچنان خرابه‌ای از این کشور می‌ساختند که نمی‌توان تصورش را کرد.

ویدئوهایی خنده‌دار از بوش؛ من که باورم نمی‌شود اینها حقیقت باشند (در YouTube می‌توانید ویدئوهای بیشتری نیز پیدا کنید):

لکنت زبان بوش

مستی بوش

گلچینی از شاهکارهای بوش

*در واقع از ۲۱۳ میلیون جمعیت واجد شرایط، ۶۵ میلیون به اوباما و ۵۷ میلیون به مک‌کین رأی دادند که از این میان ایالتهای کالیفرنیا، تگزاس، نیویورک و فلوریدا که به ترتیب پرجمعیت‌ترین ایالتها هستند، جمعاً ۱۸ میلیون به اوباما و ۱۴٫۵ میلیون به مک‌کین رأی داده‌اند که البته تنها در تگزاس، پیروزی با مک‌کین بوده است.

منبع عکس: smartraveller.gov.au

برخاستن بی‌خیالها

مایکل مور، مستند ساز ۵۴ ساله آمریکایی که قبلاً فیلمهای بولینگ برای کلمباین و فارنهایت ۹/۱۱ از او بسیار معروف شدند و او را صاحب شهرت کردند، از پس‌فردا (۲۳ سپتامبر) فیلم جدیدش را بر روی اینترنت می‌گذارد و تمام آمریکائیها و کانادائیها می‌توانند به طور رایگان آن را دانلود کنند که این، البته اتفاقی نادر در دنیای سینما است. این فیلم که من آن را “برخاستن بی‌خیالها” ترجمه می‌کنم، درباره سفر ۴۲ روزه مایکل مور به ۶۲ شهر مختلف در آمریکا در دوران انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۴ می‌باشد. او که از مخالفان سرسخت جرج بوش می‌باشد، قصد داشته است تا جوانان هجده ساله آمریکائی را که عموماً در انتخاباتها شرکت نمی‌کنند به پای صندوقهای رأی بکشد و بوش را در انتخابات شکست دهد. البته او در این کار پیروز نشد، اما خودش می‌گوید که بیشترین میزان رأیی که رقیب بوش، John Kerry، آورد در میان همین رده سنی بوده است.

فرستاده شده در سياست،هنر | بدون نظر