تجربه هاي شخصي من

قانون‌مندی همیشه هم خوب نیست

حکومتها قانون وضع می‌کنند و سپس تلاش می‌کنند که، با انواع و اقسام ساز و کارهایی که در اختیار دارند، آن قوانین را اجرایی کنند. دسته‌ای از قوانین عاقلانه و منطقی می‌باشند و مورد پذیرش اغلب آدمیان قرار می‌گیرند، و دسته‌ای دیگر قوانینی زورگویانه هستند که با عقل و منطق اکثر شهروندان یک جامعه همخوانی ندارند. قوانین نادرست و غیر عاقلانه را نباید اجرا کرد و شهروندان نیز، تا آنجا که در توانشان هست، نباید تن به اجرای چنین قوانینی بدهند. این نوع از قانونگریزی در بسیاری از کشورها و حتی آنهایی که دموکراتیک هستند و غالب قوانینشان مورد پسند مردم می‌باشند نیز اتفاق می‌افتد. به نظر من، هر آدمی قبل از اجرای هر قانونی، می بایست آن را با عقل و منطق و اخلاق و شعور خویش بسنجد و اگر آن را نادرست می یابد، نه تنها آن را اجرا نکند بلکه در تغییر و اصلاح آن نیز تلاش کند. پذیرش یک قانون غلط شاید تنها وقتی مورد قبول باشد که سر باز زدن از آن موجب مشکلات بسیار شود.

منبع عکس: Missouri Criminal Defense Lawyer

سوالاتی مهم

قصد دارم در صفحه سوالاتی مهم، سوالات مهمی را که در زندگی‌ام به آنها برخورد کرده‌ام و همیشه ذهنم را مشغول کرده‌اند بنویسم تا شاید نظرات خوانندگان بلاگ بتوانند در یافتن پاسخی برای آنها یاری‌ام کنند. همچنین خوانندگان می‌توانند سوالات جدیدی را برای اضافه شدن به این لیست مطرح نمایند. تلاش می‌کنم برای هر سوال، پاسخی که تا به حال ذهنم به آن راه یافته است را بنویسم.

منبع عکس: Examiner.com

معذرت

با عرض معذرت از دوستان عزیزی که مطالب این بلاگ رو دنبال می کنند و پیغام می گذارند. متاسفانه چند وقته که فرصتی برای نوشتن و پاسخ به پیامهای شما پیدا نمی کنم. سعی می کنم، به زودی نوشتن در اینجا رو ادامه بدم.

به یاد دوران کودکی

مدتها قبل از دانشگاه، قبل از آنکه با کارتونهای زیبای تلویزیون مانند بچه‌های کوه آلپ خو کنم و حتی پیش از ورود به مدرسه و آغاز به خواندن و نوشتن، مونس و همدم دوران ۳-۴ سالگی‌ام، کتابهای داستانی بودند که هنوز شیرینی اشعارشان بر زبانم است و گرمی حکایتهایشان در ذهنم. چه قدر خوب بود اگر فرصتی دست می‌داد تا فارغ از همه دغدغه‌های زندگی، چندی را دوباره به خواندن و بررسی همان کتابها بپردازم و بیندیشم که تا چه حد، آن داستانها و اشکال رنگارنگ، در زندگی من و در طریقه نگاهم به دنیا تاثیر گذاشته‌اند. یکی از آنها، کتابی بود با نام خروس زری پیرهن پری، داستانی از احمد شاملو و به همراه نواری که نواهایش، بخش بزرگی از خاطرات دوران کودکی‌ام است. آیا هنوز کودکان این مرز و بوم، داستانهایی به این زیبایی را با صداهایی به آن طراوت می‌شنوند؟ آیا هنوز هستند افرادی که با وجود سختیها، مشغله‌ها و سرعت بالای زندگی، لحظاتی را آرام بگیرند و آثاری آموزنده و زیبا را برای نسلهای نونهال این مملکت خلق کنند؟ و آیا هنوز در کنار این فضای پرتنش و پرهیاهو و خشن، کودکی کتابخوان یافت می‌شود که بتوان دست او را گرفت و به یک کتابفروشی رفت و برایش کتابی خرید؟ یادش به خیر، خیابان قصرالدشت، نرسیده به بابائیان، کتابفروشی خیام.

قسمتهایی از نوار صدای داستان “خروس زری پیرهن پری”

بچه‌های کوه آلپ (آنت و لوسین)

پاسخ به نظرات

از امروز تصمیم گرفتم تا برای اغلب کسانی که لطف می‌کنند و در بلاگ، نظردهی می‌کنند، پاسخی بنویسم. پاسخها را در ادامه همان نظر می‌نویسم.

Wii

دستگاه بازی ۲۵۰ دلاری Wii ساخت شرکت ژاپنی Nintendo از نسل هفتم بازی‌های ویدئویی که در سال ۲۰۰۶ به بازار عرضه شده است، دستگاه دیگری است که MADALGO، به همراه PLAYSTATION 3، آن را برای اوقات فراغت دانشجویانش خریداری کرده است. شاید همه، با بازی‌های PLAYSTATION 3 آشنا باشند، زیرا از نظر شیوه بازی کردن، تفاوت چندانی با بازی‌هایی که در دستگاههای قدیمی‌تر و یا کامپیوترها وجود دارند، ندارد. اما Wii چیز دیگری است. درست است که بازی‌هایی که در این دستگاه وجود دارند، مانند تنیس و بوکس، نه تنها از لحاظ گرافیکی و جزئیاتی که در بازی لحاظ شده‌اند، در حد PLAYSTATION 3 نمی‌باشند و بلکه آدم را به یاد دوران نوجوانی و بازی با دستگاههایی مثل MICROGENIUS و SEGA می‌اندازد. اما با این وجود، این دستگاه قابلیتی دارد که وقتی من برای اولین‌بار آن را مشاهده کردم، بسیار متعجب شدم. یادم می‌آید که در تلوزیون ایران، یکبار دیده بودم که دستگاههایی ساخته شده‌اند که با حرکات بدن انسان کنترل می‌شوند و چیزهایی درباره آنها شنیده بودم، اما دیدن از نزدیک و بازی کردن با آن، درک واقعی‌تری از آن بدست می‌دهد. این دستگاه، چهار دسته کنترلی (Wii Remote) دارد که هر یک، از طریق سیستم بی‌سیمی Bluetooth به کنسول مرکزی متصل می‌شوند و از طریق سیستم بی‌سیمی Infrared، موقعیت سه‌بعدی خود را در فضا تشخیص می‌دهند. به هر یک از این دسته‌ها، دسته دیگری به نام نان‌چیکو (Nunchuk)، از طریق کابل متصل می‌شود که تنها در بعضی بازی‌ها قابل استفاده است. وقتی تنیس بازی می‌کنی و در تلوزیون، می‌بینی که توپ، در حال نزدیک شدن به بازیکنی است که کنترلش در دست تو است، همان دستت را که دسته بازی را در آن نگهداشته‌ای و آن را با یک طناب به دست خود بسته‌ای تا ناگهان پرتاب نشود، در همان جهتی که باید به توپ ضربه بزنی، تکان می‌دهی و توپ را به زمین حریف می‌اندازی. نیم ساعت بازی کردن همانا و درد گرفتن دست در اثر تکانهای شدیدی که به آن وارد می‌شود، همان. یکی از دستورات ایمنی که در هنگام شروع بازی، بر روی صفحه نوشته می‌شود این است که، در نقطه‌ای بایستید و بازی را آغاز کنید که هیچ چیز در اطرافتان نباشد تا خدای نکرده از فرط هیجان، به خودتان یا به اطرافیانتان، صدمه‌ای وارد نکنید.

خرید و فروش خانه

قیمت خانه در کشورهای اروپایی در مقایسه با ایران، گرانتر است. به عنوان مثال خانه‌ای که در ایران دویست میلیون تومان است، در کشور سوئد، هفتصد میلیون تومان قیمت دارد، اما با این حال برای افرادی که شغلی با درآمدی متوسط دارند، خرید خانه امری غیرممکن محسوب نمی‌شود چرا که وامهای مسکنی که توسط بانکها داده می‌شوند می‌توانند تا ۹۹% قیمت خانه را پوشش دهند و تنها کافی است، فرد وام گیرنده شغلی داشته باشد تا کارشناس بانک بر اساس شغل وی، میزان وامی که وی می‌تواند دریافت کند تا از پس اقساطش برآید را تعیین کند و سپس فرد بر اساس مقدار آن وام، اقدام به خرید خانه کند.

در سوئد، وقتی فردی قصد فروش خانه‌اش را دارد با یکی از شرکتهایی که در هر یک از مناطق شهر، شعبه‌ای برای خرید و فروش دارند، تماس می‌گیرد. این شرکتها که تعدادشان به تعداد انگشتان دست هم نمی‌رسد، غالباً بسیار بزرگ هستند و تعداد کارمندانشان که به عنوان کارگزار فروش در شعب آنها کار می‌کنند و رشته دانشگاهیشان هم، همین خرید و فروش خانه بوده است، بسیار زیاد است. بعد از آنکه کارگزار فروش، خانه مورد نظر را می‌بیند و در مورد قیمت آن با صاحبخانه صحبت می‌کند، می‌بایست تحقیقات لازم را درباره وضعیت جغرافیایی، فنی و عمرانی خانه به عمل آورد، از شورای شهر، تمام اطلاعات خانه از قبیل نقشه، تاریخ ساخت و آخرین تعمیرات انجام شده را بگیرد و شرکتی که مسئول انجام خدمات برای آن خانه است را بیابد و هزینه ماهانه‌ای که آن شرکت دریافت می‌کند را تعیین کند. بعد از تمام این کارها، نوبت به تبلیغات می‌رسد. خانه‌های آماده فروش از طریق وبسایت شرکت، به آگاهی خریداران می‌رسند و در وبسایت اعلام می‌‌شود که در چه روزهایی خریداران می‌توانند برای مشاهده وضعیت خانه به آنجا بیایند و درباره آن با فرد کارگزار صحبت کنند. در روز ملاقات، کارگزار به خانه مورد نظر می‌رود، درب خانه را باز می‌کند، نقشه و کاغذهای دیگر را که باید به خریداران بدهد، بر روی میز می‌گذارد و منتظر می‌ماند تا آنها بیایند. خریداران که می‌آیند، ابتدا گشتی در خانه می‌زنند و آن را در همان شکلی که اسباب و اثاثیه صاحبخانه در آن قرار دارد، مشاهده می‌کنند و سپس سوالات خود را از کارگزار می‌پرسند و در نهایت قیمت پیشنهادی خود که می‌بایست از قیمتهای پیشنهادی قبلی بالاتر باشد را بر روی یک کاغذ می‌نویسند. فردای آن روز، کارگزار با تک‌تک خریداران تماس می‌گیرد و آخرین قیمت را به آنها می‌گوید و نظر آنها را جویا می‌شود و این تلفن‌زدنها تا یافتن بالاترین قیمت ممکن ادامه می‌یابد و سرانجام فروشنده، خانه‌اش را در زمانی می‌فروشد که خود او نیز، خریدار خانه جدیدی بوده است و در روز آخر، امضاهای لازم توسط فروشنده و خریدار انجام می‌گیرند. یک درصد از قیمت خانه به شرکت کارگزار می‌رسد و درصدی از آن یک درصد هم به جیب فرد کارگزار می‌رود. در کشور سوئد و در بسیاری از کشورهای دنیا، یکی از پردرآمدترین شغلها، همین خرید و فروش خانه است و البته نظارت شدیدی توسط دولت بر روی کار آنها صورت می‌گیرد و همیشه هستند، شعبی از شرکتها که دروغگوییها و کلاهبرداریهایشان توسط شرکت مرکزی کشف می‌شود و از کار برکنار می‌شوند و این سابقه بد را تا آخر عمر با خود حمل می‌کنند. یکی از بزرگترین این شرکتها، که در ۹ کشور فعالیت می‌کند، NOTAR می‌باشد که هر ساله بیش از بیست‌هزار خرید و فروش خانه انجام می‌دهد.

سلام به دوستان

وقتی شبها از دانشگاه به خانه بر می‌گردم و وارد صفحه وبلاگ می‌شوم و یک پیغام زیبا را از یک دوست قدیمی یا یک رفیق جدید می‌بینم، گل از گلم می‌شکفد و چند دقیقه‌ای در خاطرات شیرین روزهای گذشته فرو می‌روم.

از همین جا خدمت تمام دوستان دانشگاه تهرانی که هشت سال گذشته را هر یک به نحوی با هم گذراندیم، سلام گرم می‌فرستم. به خصوص هفتاد و هشتیها که البته از خیلی از آنها خبر ندارم و بی‌شک در این بی‌خبری، مقصر منم. امیدوارم بتوانم تمام آن دوستان قدیمی را بازیابم و این فاصله جغرافیایی زیاد، ارتباط مرا با دوستانم قطع نکند.

همچنین سلام دیگری می‌فرستم خدمت دانشجویان، اساتید و کارکنان عزیز دانشگاه علمی کاربردی واحد جهاد دانشگاهی صنعتی شریف که در طول سه سال تدریس پر خاطره من در آنجا، انسانهای پاک و نیکویی را در بینشان یافتم که همیشه برایشان آرزوی موفقیت و زندگی سعادتمندانه می‌کنم.