از این‌ها که بگذریم و به بحث اخلاقی بودن یا نبودن همجنس‌گرایی برسیم، به نظر من اگر کسی جهان‌بینی اسلامی داشته باشد (نه فقط التزام به احکام)، چون خدا را خالق و عالم را محضر او می‌داند، رد احکامش را نیز غیراخلاقی و نوعی ناسپاسی نسبت به خالق می‌داند. به نظر من منبع اخلاق فقط «آسیب نزدن به دیگران» نیست! نظر من به این معنی نیست که وجود همجنس‌گرایی را نفی کنم، بلکه آن را غریزه‌ای مثل غریزه‌های دیگر (مثلاً خشونت) می‌دانم که باید کنترل شود.
ببخشید نظرم طولانی شد.

*** *** *** *** ***

سلام محمد،

بله، مسلماً اروپاییها که دیگر آنچنان با همجنسگرایی مخالفتی ندارند، بایدها و نبایدهای اخلاقیشان را از دین نمی گیرند. اما آنچه مرا متعجب کرده است، تغییر سریعی است که در افکارشان اتفاق افتاده. تا چندین سال پیش، جدا از افرادی که همجنسگرایان را مجرم و شایسته مجازات می دانستند، افراد زیادی هم بودند که معتقد بودند، همجنسگرایی یک نوع بیماری است، اما گویا از تعداد همه این افراد کاسته شده است و اغلب اروپاییها معتقدند که همجنسگرایی نیز، گرایشی است طبیعی مانند تمام گرایشهای دیگر انسان و نباید اینگونه آدمها را، انسانهایی غیر عادی قلمداد کرد.
اعتقاد شخصی من این است که اگر چه همجنسگرایی بر خلاف آموزه های دین اسلام است اما عملی غیر اخلاقی نیست، چرا که با هیچیک از معیارهای اخلاقی که من می شناسم، منافاتی ندارد. نه مصداق مردم آزاری است و نه نشانه فرق گذاشتن بین خود و دیگران. اما معتقدم که گرایشی است غیر طبیعی که در اثر عواملی معین، در بدن انسان بوجود می آید. درست مانند گرایش به خوردن غذاهای دریایی و یا تمایل به خودکشی که هر دو از گرایشهای غیر طبیعی در آدمیان هستند. به این معنا که اغلب آدمها، اینگونه نبوده اند و نیستند و اگر فردی دچار این حالات شود، میان او و دیگران، تفاوتی مشاهده می شود. تعریفی که از بیماری دارم نیز همین است. بیماری، حالتی در انسان است که او را نسبت به انسانهای دیگر متمایز می کند. مثلاً سرماخوردگی، حالتی در انسان است که به طور عادی، مشاهده نمی شود بلکه در وضعیتهایی خاص، برخی آدمها را گرفتار می کند. اگر روزی فرا رسد که تمام آدمهای روی زمین، سرماخوردگی داشته باشند به جز تعداد محدودی از آنها، آنگاه دیگر نمی توان سرماخوردگی را یک بیماری دانست و با آن مقابله کرد.

-پویا