*** *** *** *** ***

سلام رضا جذاب،

به نظرم بلاگ من محل مناسبی برای منتشر کردن آهنگات نیست. من پیشنهاد می کنم این کار رو در وبسایتهای مرتبط انجام بدی. در Youtube خیلی خوبه ولی متاسفانه در ایران فیلتره. اما اگه بخوای می تونی در وبسایتهایی مثل rapidshare آهنگها رو بریزی و لینکش رو در همین کامنتهای وبلاگ بزاری.

-پویا

*** *** *** *** ***

سلام ذبیح الله،

من نمی دونم منظورت کدوم حرف من درباره ترانه هاست. اما الان که بعد از چند وقت نوشته خودمو خوندم، چیزی از اغراق متوجه نشدم.

-پویا

*** *** *** *** ***

به نظر من این دو تا آهنگ (ما مرد نیستیم و ما آخر خطیم)، به سه تا چیز اعتراض می‌کنند. وضعیت اعتیاد، حقوق زنان و ریاکاری مذهبی و این اعتراض رو اول به حکومت، بعد به فرهنگ ایرانی و در آخر به خدا می‌برن. من هم موافقم که این سه مورد از مهمترین مشکلات ملت ایران هستند و معتقدم که برای اصلاحشون نه تنها باید حکومت دچار اصلاح بشه که فرهنگ ما که البته بخشی از اون رو دین و نگاه آدمها به دنیا و زندگی تشکیل می‌ده نیز باید اصلاح بشه. اگرچه دو مورد اول یعنی اعتیاد و حقوق زنان، مسائل جدیدی برای جامعه ایرانی محسوب می‌شن، اما ریاکاری دینی و کلاه‌برداری شرعی بیش از هزار‌ساله که بوسیله متفکرین ایرانی نقد می‌شه ولی هنوز هم یک مشکل جدی محسوب می‌شه.

-پویا

*** *** *** *** *** ***

سلام رضا،

خوب لا اقل می‌گفتی چرا نباید به اون آهنگها گوش بدیم. آهنگ “ما مرد نیستیم” رو من گوش دادم به نظرم محتوای بدی نداشت. البته فکر کنم سیاستته که می‌گی گوش نکنید تا همه کنجکاو شن ببینن چیه. حقا که تو ایران بزرگ شدی.

یکشنبه منتظرم. فکر کنید، غذا چی درست کنیم. فقط کوبیده نه که من دیگه خسته شدم.

-پویا

*** *** *** *** ***

والا آقا سروش به نظر من، ما یه مشکل بزرگتر داریم و اون اینه که حتی تو خوشحالیهامون، تو مهمونیهامون و تو جشنهایی که باید ازشون لذت ببریم، اون شادی واقعی تومون دیده نمی‌شه. به نظر من شادی و نشاط، ناشی از طرز تفکر آدم و شیوه نگاه اون به زندگیه. آدمهایی هستند که در اوج مشکلات و در اوج سنگ‌اندازیهای دیگران، خوشحال‌اند و فقط زیبائیها را می‌بینند. به نظر من ملت ما دچار بیماری افسردگی شده. برای اینگونه بیمارها شما هرچه‌قدر هم حرفهای شادی‌آور بزنید و هرچه‌قدر آنها را به جشن و پایکوبی ببرید، بعد از لحظه‌ای خوشحالی باز هم به حال خود برمی‌گردند چرا که در فکرشان چیز دیگری می‌گذرد.

-پویا

”یادمان باشد زنگ تفریح دنیا همیشگی نیست ,زنگ بعد حساب داریم ”

*** *** *** *** ***

من بیشتر از همه دلم برای بچه‌هایی می‌سوزه که توی یه خانواده فقیر بزرگ می‌شن. اما فقط بزرگ می‌شن، نه می‌تونن از تحصیلات برخوردار بشن و نه امکان رشد اجتماعی براشون وجود داره. یه بچه ۱۰ ساله چه گناهی کرده که به خاطر فقر خانوادش، باید بره سر کار و درس را بزاره کنار. این بچه که به سن ۱۸ سال می‌رسه و تو تهران که راحت می‌تونه همه جور آدمی را ببینه، وقتی خودش رو با هم سن و سالهای خودش مقایسه می‌کنه، چه حسی بهش دست می‌ده. از اون مهمتر اینه که از نظر پزشکی، سوء تغذیه بر رشد عقلی و طرز تفکر آدم تاثیر می‌ذاره. وقتی مادری فقیر دچار سوء تغذیه است و بچه‌ای رو به دنیا می‌یاره که او بچه بعد از تولد هم دچار سوء تغذیه است، به مرور زمان و بعد از گذشت چند نسل، انسانها دچار اختلاف در قدرت مغز می‌شن. وقتی به این مسئله فکر می‌کنم، خیلی قاطی می‌کنم. البته مطمئن نیستم که واقعاً اینقدر تاثیر داره یا نه.

پویا

*** *** *** *** ***

سلام خانم جوانمردی،
والا گمون نکنم، سختگیریهایی سیاسی که توی ایران می‌شه، از یک فرمول و قاعده مشخص پیروی کنه که بشه آخر-عاقبت یک کار رو پیش‌بینی کرد. اما در مورد فقر، من با کمکهایی که مردم به فقرای جامعه می‌کنند، مخالفم. به نظرم، برای اینکه این کمکها، هم دست و بال همه نیازمندارو بگیره و هم به طور برابر و عادلانه به همشون چیزی برسه و از همه مهمتر اینکه، عده‌ای فقیرنما، سر چهارراها، نایستند و ادای کسایی که کیفشونو دزد زده را درنیارن، تنها راه اینه که دولت و یا یک سازمان درست و حسابی،‌ یک آمار مناسب از نیازمندای جامعه بوجود بیارند و بهشون حقوق بیکاری و یا کمک هزینه زندگی بدن. هرچند که می‌دونم چند تا موسسه، الان این کارها رو انجام می‌دن، اما این طرز تفکر تو ذهن مردم ما هست که هرکدوممون وظیفه داریم به فقرا کمک کنیم. در صورتی که اینگونه کمکها به درد جوامع کوچکی می‌خوره که توش،‌ همه آدمها همدیگرو می‌شناسند.
بلاگتون رو هرچند وقت یکبار، یه نگاهی می‌کنم، یادم بشه این دفعه، نظر هم بدم.

پویا داودی

آدرس:

http://rapidshare.com/files/147382585/Faghr.rar.html

*** *** *** *** ***

امیدوارم شش ماه دیگه که می‌خوام برگردم ایران، به اتهام اشاعه فحشا، تشویش اذهان عمومی، نشر مطالب کذب و شبه‌افکنانه، دست‌بند به دستم نزنن.

پویا