تجربه هاي شخصي من

Wii

دستگاه بازی ۲۵۰ دلاری Wii ساخت شرکت ژاپنی Nintendo از نسل هفتم بازی‌های ویدئویی که در سال ۲۰۰۶ به بازار عرضه شده است، دستگاه دیگری است که MADALGO، به همراه PLAYSTATION 3، آن را برای اوقات فراغت دانشجویانش خریداری کرده است. شاید همه، با بازی‌های PLAYSTATION 3 آشنا باشند، زیرا از نظر شیوه بازی کردن، تفاوت چندانی با بازی‌هایی که در دستگاههای قدیمی‌تر و یا کامپیوترها وجود دارند، ندارد. اما Wii چیز دیگری است. درست است که بازی‌هایی که در این دستگاه وجود دارند، مانند تنیس و بوکس، نه تنها از لحاظ گرافیکی و جزئیاتی که در بازی لحاظ شده‌اند، در حد PLAYSTATION 3 نمی‌باشند و بلکه آدم را به یاد دوران نوجوانی و بازی با دستگاههایی مثل MICROGENIUS و SEGA می‌اندازد. اما با این وجود، این دستگاه قابلیتی دارد که وقتی من برای اولین‌بار آن را مشاهده کردم، بسیار متعجب شدم. یادم می‌آید که در تلوزیون ایران، یکبار دیده بودم که دستگاههایی ساخته شده‌اند که با حرکات بدن انسان کنترل می‌شوند و چیزهایی درباره آنها شنیده بودم، اما دیدن از نزدیک و بازی کردن با آن، درک واقعی‌تری از آن بدست می‌دهد. این دستگاه، چهار دسته کنترلی (Wii Remote) دارد که هر یک، از طریق سیستم بی‌سیمی Bluetooth به کنسول مرکزی متصل می‌شوند و از طریق سیستم بی‌سیمی Infrared، موقعیت سه‌بعدی خود را در فضا تشخیص می‌دهند. به هر یک از این دسته‌ها، دسته دیگری به نام نان‌چیکو (Nunchuk)، از طریق کابل متصل می‌شود که تنها در بعضی بازی‌ها قابل استفاده است. وقتی تنیس بازی می‌کنی و در تلوزیون، می‌بینی که توپ، در حال نزدیک شدن به بازیکنی است که کنترلش در دست تو است، همان دستت را که دسته بازی را در آن نگهداشته‌ای و آن را با یک طناب به دست خود بسته‌ای تا ناگهان پرتاب نشود، در همان جهتی که باید به توپ ضربه بزنی، تکان می‌دهی و توپ را به زمین حریف می‌اندازی. نیم ساعت بازی کردن همانا و درد گرفتن دست در اثر تکانهای شدیدی که به آن وارد می‌شود، همان. یکی از دستورات ایمنی که در هنگام شروع بازی، بر روی صفحه نوشته می‌شود این است که، در نقطه‌ای بایستید و بازی را آغاز کنید که هیچ چیز در اطرافتان نباشد تا خدای نکرده از فرط هیجان، به خودتان یا به اطرافیانتان، صدمه‌ای وارد نکنید.