تجربه هاي شخصي من

موسیقی زیرزمینی

من زیاد آهنگ گوش نمی‌دهم، مواقعی هم که گوش می‌دهم، به صدای محمد اصفهانی، شهرام ناظری و علیرضا افتخاری و یا برخی خوانندگان قدیمی گوش می‌دهم. اما اخیراً برخی از این موسیقی‌های زیرزمینی را نیز گوش دادم و خوشم آمد و گمان می‌کنم نه به خاطر نوع آهنگ که عموماً راک هستند که به خاطر بیان وحشیانه اشعار اعتراضیشان است که من آنها را می‌پسندم. خوب است که آدم همیشه علائق خود را بررسی کند تا بتواند متوجه شود که دقیقاً از چه چیزهایی و با چه مشخصاتی خوشش می‌آید تا از این طریق هم خود را بهتر بشناسد و هم بتواند مسیر زندگی خود را خودش ترسیم کند.

گویا اخیراً ترانه ما مرد نیستیم با صدای شاهین نجفی خیلی سروصدا کرده است و چندین صد هزار بیننده در YouTube داشته است، او مصاحبه‌ای هم با یک رادیو انجام داده است که گوش دادم. به نظر من که سبک جالبیه هر چند که بیشتر از دو-سه بار دیگه نمی‌شه بهش گوش داد. همچنین ترانه دیگری گوش دادم با صدای محسن نامجو به نام دیازپام که از آن هم خوشم آمد. گویا اغلب این موسیقی‌های به اصطلاح زیرزمینی، اشعاری در نقد وضعیت زنان، اعتیاد و عدم آزادی در ایران دارند.

بالاخره، زندگی یک‌نفره، اوقات فراغت بسیار، سرعت اینترنت MB/s، آنهم در دانمارک که تمام آخر هفته‌ها را مجبوری با صدای موسیقی راک بخوابی، آدم را به اینجا می‌کشاند که از همه چیز سر در بیاورد.