تجربه هاي شخصي من

سلام

سلام،

الان که این مطلب را می نویسم، در حدود ۶۰ ساعت از بودنم در دانمارک می‌گذرد. برای من که بار اوله از کشور خودم خارج می شوم و تا به حال شاید بیشتر از دو یا سه روز از پدر مادر خودم جدا نبوده‌ام، تجربه جالبی است و جالبتر این است که اصلا و ابدا ذره‌ای دلتنگی در من بوجود نیامده است. نه استرسی، نه نگرانی و نه هیچگونه نشانی از تومخی (به قول پدر). نمی‌دانم این همه احساس رضایت از وضعیت موجود عجیب است و باید به خاطرش نگران شد و یا هنوز برای دلتنگ شدن برای خانواده، آشنایان، دوستان و وطن زود است. البته این هم یک نمونه از تناقضاتی است که معمولا بشر به آنها گرفتار است که شخصی به این دلیل که هیچ نگرانی و اظطرابی ندارد، نگران می‌شود و خود را ملزَم به پاسخگویی به این سوال می‌داند که چرا اصلاً نگران نمی‌شود و چون پاسخی برای این سوال خود نمی‌باید، بر نگرانی‌اش افزوده می‌شود و …